Przymrużonym okiem Ernesta

Minęły trzy lata jak starałem się pomóc pewnej osobie w problemach. Przejąłem się wtedy, a zapis rozmów posiadam do tej pory. Cholerna empatia. Było to wszystko mieć w nosie. Dziś, z perspektywy czasu, widzę że pomoc była zbędna. Za dobro odpłacono złem. W wolnej chwili spłodzę opowiadanie na ten temat i mam już do niego tytuł: po pierwsze nie wpierd...j się ;-))) Każda sytuacja niesie pewną lekcję z której należy wyciągnąć wniosek. I ja wyciągnąłem kilka wniosków. Nikt postronny nie będzie próbował mi mieszać w życiu, a tym bardziej najbliższym mi osobom. Wiem, że czytasz tego bloga. Statystyki mówią o tym dobitnie. I wiem, że nie odpuścisz czytania. To dobrze, w którymś momencie będzie to wyrzutem sumienia. Oczywiście wiem, że życzysz mi jak najgorzej. Coś w stylu żeby mnie jakaś choroba zdmuchnęła z powierzchni. Tylko, że nie ty o tym decydujesz.  Amen.